Krakowska Bursa

Na terenie bursy znajduje się oratorium studenckie p.w. św. Sebastiana i bł. Fryderyka

Dla chętnych mieszkańców Bursy, Msza św. jest sprawowana w ciągu roku akademickiego we wtorki i czwartki o godzinie 21:00, a w niedzielę studenci mogą uczestniczyć w Liturgii celebrowanej o godzinie 11:30 w kościele seminaryjnym p.w. Emaus.

\

Oratorium studenckie

Kościół Seminaryjny

Patroni Oratorium Studenckiego:

Bł. Fryderyk Ozanam

Urodził się w Mediolanie 23 kwietnia 1813 roku. Pochodził z rodziny inteligenckiej oraz pracującej. Jako młodzieniec uznał, że wiara musi być dopełniona poznaniem rozumowym. Idąc za zachętą ojca ukończył studia prawnicze, lecz jego zainteresowania religioznawcze pchały go także w stronę filozofii, literatury i języków obcych (znał: hebrajski, łacinę i grekę, niemiecki, angielski, hiszpański, włoski i in.). Chciał napisać dzieło religijne o poszukiwaniu Boga przez człowieka; w tym celu postanowił przestudiować w oryginale święte księgi wszystkich ważniejszych religii. Chciał też rozumowo udowodnić, że katolicyzm jest prawdziwą religią. Swe studia kontynuował w Paryżu, do którego przybył w 1831 roku. Miasto owo budziło w nim wstręt, a szczególnie przeraził go poziom Uniwersytetu, który był twierdzą niewiary i relatywizmu. Z melancholijnego przygnębienia wyrwała go dopiero znajomość z wielkim chrześcijaninem i zarazem wielkim uczonym: matematykiem, fizykiem i astronomem Andre M. Amperem. Dzięki tej przyjaźni został wprowadzony na salony paryskiej inteligencji gdzie poznał miedzy innymi Mickiewicza oraz założycieli Zgromadzenia Zmartwychwstańców: Bogdana Jańskiego, Piotra Semenenkę oraz Hieronima Kajsiewicza, z którymi połączyła go nic przyjaźni oraz wspólnych dysput teologicznych.

Założył on Konferencję św. Wincentego a Paulo, niosącą pomoc ubogim rodzinom robotniczym. Uważał, iż głoszenie samej Ewangelii byłoby obłudą, nawiązując do słów św. Pawła: „Wiara bez uczynków jest martwa”. W taki sposób powstała pierwsza organizacja charytatywna założona przez świeckich i przez nich prowadzona.

W 1841 roku ożenił się z córką profesora Akademii Lyońskiej. Był bardzo czułym ojcem. Mając zaledwie 40 lat zapadł na nieuleczalną chorobę nerek, do której dołączyło się zapalenie opłucnej. Zmarł 8 września 1853 roku, w opinii świętości. Doczesne szczątki złożono w kościele karmelitańskim w Paryżu. 22 sierpnia 1997 roku w Paryżu, w katedrze Notre Dame, podczas Światowego Dnia Młodzieży, papież Jan Paweł II, ogłosił Fryderyka Ozanama błogosławionym.

 

Św. Sebastian, męczennik

Według starożytnych przekazów ojciec Sebastiana miał pochodzić ze znakomitej rodziny urzędniczej w Narbonne (Galia), matka zaś miała pochodzić z Mediolanu. Staranne wychowanie i stanowisko ojca miało synowi utorować drogę na dwór cesarski. Miał być przywódcą gwardii cesarza Marka Aurelego Probusa (276-282). Według św. Ambrożego Sebastian miał być dowódcą przybocznej straży samego Dioklecjana. Za to, że mu wypomniał okrucieństwo wobec niewinnych chrześcijan, miał być przeszyty strzałami. Dioklecjan kazał żołnierzom przywiązać go na środku pola i zabić strzałami z łuków. Tyle strzał tedy utkwiło w nim, że podobny był do jeża, a żołnierze przypuszczając, że już nie żyje, odeszli. Na pół umarłego odnalazła go pewna niewiasta – św. Irena, i swoją opieką nad nim przywróciła mu zdrowie. Sebastian, gdy tylko powrócił do sił, miał ponownie udać się do cesarza i zwrócić mu uwagę na krzywdę, jaką wyrządzał niewinnym wyznawcom Chrystusa. Wtedy Dioklecjan kazał go zatłuc pałkami, a jego ciało wrzucić do Cloaca Maxima. Wydobyła je stamtąd i pochowała ze czcią w rzymskich katakumbach niewiasta Lucyna. Był to prawdopodobnie rok 288.

Św. Sebastian cieszył się tak wielką czcią w całym Kościele, że należał do najbardziej znanych świętych. Rzym uczynił go jednym ze swoich głównych patronów. Papież Eugeniusz II (824-827) podarował znaczną część relikwii św. Sebastiana św. Medardowi do Soissons. Relikwię głowy Świętego papież Leon IV (+ 855) podarował dla bazyliki w Rzymie pod wezwaniem „Czterech Żołnierzy Koronowanych”, która znajduje się w pobliżu Koloseum.Św. Sebastiana zaliczano do 14 Orędowników.

Sebastian jest patronem Niemiec, inwalidów wojennych, kamieniarzy, łuczników, myśliwych, ogrodników, rusznikarzy, strażników, strzelców, rannych i żołnierzy. Poświęcono mu liczne i wspaniale dzieła. Jego męczeństwo natchnęło wielu artystów - malarzy, rzeźbiarzy, pisarzy i muzyków tej miary, co Messina, Rubens, Veronese, Ribera, Guido Reni, Giorgetti. W ikonografii przedstawiany jest w białej tunice lub jako obnażony młodzieniec, przywiązany do słupa albo drzewa, przeszyty strzałami. Czasami u jego nóg leży zbroja. Atrybuty Świętego: krucyfiks, palma męczeństwa, włócznia, miecz, tarcza, dwie strzały w dłoniach, przybity wyrok śmierci nad głową.

W Katakumbach św. Sebastiana pokolenie założycielskie Zmartwychwstańców złożyło swoje pierwsze śluby zakonne obierając jednocześnie nazwę dla nowego Zgromadzenia, czyli Zmartwychwstańcy. Działo się to w poranek Niedzieli Wielkanocnej dnia 27 marca 1842 r. Także przy via San Sebastianello w Rzymie mieści się generalat Zgromadzenia Zmartwychwstańców.